این موضوعات می رساند که دشمن را نمی توان در یک محل زمین گیر کرد وباید آنهارا در همه نقاط کشور غافلگیر کرده و سرکوب نمود.

ادامه حملات طالبان گویای این حقیقت نیز است که آنها مایل نیستند به روند صلح درافغانستان بپیوندند و باید به حربه نظامی متوسل شد.طالبان نوکران بیگانه ها اند و به استشاره آنها عمل می کنند و از اینرو نباید بیشتر از این انتظار داشت که گویا آنها مستقلانه عمل خواهند کرد.

طالبان به چهار گروه تقسیم شده اند که سه تای آنها که همانا رهبری، حلقه مافیای مواد مخدر و فرماندهان شان اند مایل نیستند تا جنگ متوقف شود.گروه اولی بیشترینه با ایدیالوژيی هستندو با القاعده رابطه تنگاتنگی دارند.

این نکته سبب شده است که آنها به جنگ ادامه بدهند و تنها گروه چهارمی از میان مردم عادی طالبان هستند که ممکن است به روند صلح بپیوندند ولی آنها نیز در چنبره قدرت سه گروه اولی گیر مانده اند و این باعث می شود که جنگ در افغانستان همچنان ادامه یابد.

صلح با طالبان هم اکنون بسیاربه یک رویایی شبیه است که تحقق نمی یابد و به همین دلیل باید چشم باز کردو ا ز رویا اندیشی و رویا پروری در ذهن منصرف شد.طالبان را باید با جنگ چنان خورد و خمیر کرد تا نتوانند دیگر در برابردولت رویارويى کنند.

فقط پس از ضعیف شدن طالبان باید به موضوع صلح و آشتی با آنان فکر کرد ورنه توهم صلح با طالبان مارا از کار اساسی قلع و قمع آنها باز می دارد.