چند سال است که به دنبال وضعیت جدید سیاسی در کشور ما، رسانه های دیداری و شنیداری با استفاده از فضای باز سیاسی در کشور، حضور چشم گیری یا فته اند و این از نعمات است. تعدد رسانه ها برای کشوری مانند افغانستان که سی سال جنگ دیده است و هنوز نیز سایه شوم این مصیبت در کشورگسترده است، یک مزیت بزرگ است ولی باید د رپهلوی این چندی ها، چونی هایش را نیز در نظر گرفت وبر آن مکث کرد.
به یقین کامل که رسانه ها در راه بیداری و هوشیاری و تغیير ذهنیت ها در جامعه ى عقب مانده ما تأثیر بسزایی دارند و در راه اعتلای فرهنگی کار های فراوانی می توانند بکنند.
از چند سال به این سو تلویزیون های خصوصی در کشور ما روش ناهنجاری را در پخش سریـال های مبتذل و پوچ در پیش گرفته اند. تعدادی از تلویزیون ها شبانه بیشترین وقت شان صرف پخش سریـال هایی می شود که بهترین زمان برای درس خواندن کودکان و نوجوانان می باشد.
هیچ خانه ای چه در شهر و چه در جاهایی که برق وجود دارد بدون تلویزیون نیست و از این رو مردم نشرات تلویزیون هارا تعقیب می کنند تا چیزی بیاموزند و از آن در تغيیر زنده گی خویش به نحو مطلوبی استفاده کنند.
اما مهم این است که این تلویزیون ها چه چیزی را اشاعه میدهند تامردم از آن بهره ببرند؟
پخش سریـال ها یک بخش مهم نشرات تلویزیون ها می باشد که با تأسف باید بر آن لگام زده شود و متناسب گردد.
آزادی بیان معنای آن را ندارد که با زهر ابتذال و پوچی و اشاعه بد اخلاقی و برنامه هایی که در تضادبا تعالیم دینی مردم ما و مغایر با روحیات، سنت ها و اخلاق بومی ما باشند، به شستشوی ذهنیت ها مخصوصاً جوانان و نوجوانان(اعم از دختر و پسر) تعبیر شود.
اگر تلويزيون ها به فکر جلب مخاطب وبیننده هستند باید به این اصول توجه کنند که با پخش برنامه های آموزنده و در خور شان اجرا شود ورنه نمی توان دیگر در برابر این نابسامانی هایی که از سوی برخی از تلویزیون ها به خورد مردم داده می شود، سکوت کرد.
بی تردید همه خانواده ها نگران وضعیت تربیتی و آموزشی کودکان، جوانان و نوجوانان شان هستند.
در تلويزيون طلوع، پرینا و خانواده بجاج ميلیونر، یک ماه می شود که در گیر موضوع تجاوز به یکی از دخترانی است که در خانواده بجاج صورت گرفته است.نگارنده بار بار از سوی دختر هفت ساله خود مورد پرسش قرار گرفته است که پدر، تجاوز چیست؟
هرچند من این سوال را پاسخی در خورشان دخترم ارایه کرده ام ولی باید هشدار داد که این توفیق نصیب همه کودکان نمی شود.
کارکنان همه تلویزیون ها افغان هستند و باید احساس مسؤوليت کنند و به این وضعیت نابسامان در نشرات خود پایان بدهند.
تلويزيون ها در پخش برنامه های خود و مخصوصاً سریـال ها باید زمان مناسب را در نظر بگیرند تا وقت جوانان، نوجوانان و کودکان از دست نرود و در حقیت زمان برای پخش این برنامه ها طوری باشد که مخاطبان در سنین مختلف بتوانند از آن بهره ببرند.
پخش چند سریـال در یک تلویزیون در چند ساعت متواتر در بهترین ساعات( فرصت های طلایی برای مرور درس های روزانه جوانان، نوجوانان و کودکان) ستم است و باید به آن پایان داده شود.
پیشنهاد ات وزارت اطلاعات و فرهنگ در این خصوص بسیار سودمند است وباید مو به مو تطبیق شود.
همه خانواده ها تقاضا دارند تا تلویزیون ها در نشرات خود انصاف بدهند و مسایلی چون دین وسنت های پسندیده و اخلاقیات جامعه مارا در نظر گرفته و نشرات خودرا بر بنیاد آن آماده سازند.
تلویزیون ها باید جداً به این موضوع توجه داشته باشند که همه کارکنان شان در خانواده های شان به این مشکل که از راه تلویزیون های خود شان ایجاد می شود و اخلاق و روحیات جامعه را ضربه می زند، مواجه می شوند و از آن زیان می بینند.
این آتش، نمی تواند به خانه های آن ها سرایت نکند.ابتذال، پوچی، برهنگی، بد اخلاقی و صد گونه مصیبت دیگر می تواند از این همه نابسامانی در میان خانواده ها سرایت کند و بنیاد حلاوت و استواری خانواده ها را بر هم بزند.
نکته دیگری که در خور تأمل و دقت است پخش فلم هایی است که مالامال از خشونت و جنگ و صحنه های مهیج و تکان دهنده است.کشتن و نمایش صحنه های جنایی و شوک دهنده می تواند سلامت ذهنی و روانی بسیاری از ما را که در غیر آن نیز بر اثر تداوم مصیبت ها و فاجعه جنگ بیمار شده است، برهم بزند.
اگر تلویزیون ها به فکر جیب شان هستند و به فکر جذب شمار بیشتر بییننده و مخاطب. به فکر سلامت فکری و ذهنی و روانی جامعه یی هم باشند که کارمندان و کا رگزاران شان نیز در آن زیست می کنند.
ما در شرایط بسیار وخیم و نگران کننده ای قرار داریم.همه دوست دارند تلویزیون های شان در راه اعتلای فرهنگ، اخلاق، علم و آموزش های دیگر پیشتاز باشند و یقیناً زیان ها و آسیب های ناشی از برنامه های مبتذل وبی معنی و نگران کننده و مغایر با اخلاقیات و شئونات دینی و اخلاقی جامعه، مرز و خانه نمی شناسد و روزی دروازه همه را دق الباب خواهد کرد.
